Η νόσος του »clown»


 

Είναι σίγουρο ότι και το συγκεκριμένο κείμενο απευθύνεται σε ελάχιστους, θα είναι δυσνόητο και όπως πάντα με πολλές αλληγορικές έννοιες και μεταφορικό λόγο.

Ο κύκλος που απευθύνεται όμως το συγκεκριμένο θέμα,  εύχομαι να μικραίνει συνεχώς και ίσως κάποτε σε μια ιδανική κοινωνία να εξαφανιστεί.

Η κοινωνία μας όμως που ζούμε σήμερα δημιουργεί από μόνη της ασθένειες για να μας πουλήσει την θεραπεία τους όπως γράφει ο ΣΤΙΒΕΝ ΠΡΕΣΣΦΙΛΝΤ στο βιβλίο του » Ο πόλεμος της τέχνης»

Διαβάζοντας αρκετά για τις σύγχρονες ασθένειες κατανοούμε ότι οι πρόγονοι μας θα μας ειρωνευόντουσαν εάν τους εξηγούσαμε ότι υπάρχουν ταξικές, επαγγελματικές ,αστικές κ.ο.κ ασθένειες που εξαρτώνται από την ιεραρχία μας στον χώρο εργασίας, την πόλη όπου ζούμε, το επίπεδο μόρφωσης που έχουμε.

Εγώ ήμουν ένας από εκείνους τους είρωνες, που όταν οι κουβέντα έγερνε προς τέτοιου είδους θέματα ήμουν απόλυτος και ασκούσα κριτική σε όσους πίστευαν τις »ανοησίες» της παρέας.

Και έτσι έμαθα να ζω, να απολαμβάνω τα θέλω μου και όχι τα πρέπει τους, να νιώθω ανίκητος από όλα και από όλους.

Και δόξα τον Θεό μου πήγε καλά για δύο δεκαετίες. Όχι και λίγο για έναν άνθρωπο που δεν έχει κλείσει τα σαράντα του και τα πιο παραγωγικά και δημιουργικά του χρόνια κυκλοφορούσε με την παραπάνω θεωρία που τον ανέβαζε στο άλογο της αυτοπεποίθησης και νικούσε πάντα στην κούρσα.

Enjoy the ride… Μου φώναζε συχνά ο Μέντορας μου όταν είχα ανησυχίες για κάτι που έπρεπε να φέρω σε πέρας και ένιωθα ότι ήταν πέρα από τις δυνατότητες μου.

Οξύμωρο θα μου πείτε να ανησυχώ , όταν προηγουμένως σας έλεγα ότι για εμένα λίγα ήταν εκείνα που θεώρησα δύσκολα σε μια πορεία που όλα τα υπερπηδούσε το πάθος μου και η φιλοδοξία μου.

Και όμως εκεί ήταν το κλειδί , ναι εκεί ήταν το οξύμωρο. Ποτέ δεν είπα πως δεν φοβήθηκα ή πως ακόμα δεν τρόμαξα σε κάποιες κρίσιμες στιγμές. Το παρά φύση στην περίπτωση μου ήταν η υπέρβαση να εγκαταλείψεις το σταθερό για το κενό όπως έμαθα να κάνω από πολύ νέος στην ζωή μου κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Μπορεί να το κάνει αυτό και κάποιος με το δάκρυ στο μάγουλο, κάποιος άσπρος από τον φόβο , ένας με τα δόντια σφιγμένα αν όχι ραγισμένα , αλλά το θέμα είναι να μπορεί και ας ξενύχτισε με τον εφιάλτη του που έλεγε το αντίθετο.

Πως όλο αυτό δεν το δείχνεις τώρα σε τρίτους ;

Eίναι μια τέχνη που έχει συνεχή εξάσκηση μέχρι να γίνεις εξωτερικά τουλάχιστον ανέκφραστος (Poker face).

Και λέω εξωτερικά γιατί σε εκείνους αναφέρομαι και όχι σε όσους έπαθαν συναισθηματική αποφλοίωση μέσα από την διαδικασία .

Αναφέρομαι σε όσους πάλεψαν για αυτό , για όσους υπερέβαλαν εαυτόν, για όσους έπνιξαν μέσα τους πολλά συναισθήματα που ούτε το φανταζόντουσαν ότι θα το κατάφερναν.

Άνθρωπος που δεν φοβάται είναι επικίνδυνος για τον εαυτό του και για τους άλλους.

Και ξαφνικά το τίμημα του clown στην εξωτερική σου όψη που άρχισες να συνηθίζεις,  έχει επιφέρει εσωτερικά Coulrophobia (fear of clowns )

Τώρα τα πράγματα περιπλέκονται και θέλεις να αλλάξεις.

Γιατί ίσως κουράστηκες , φοβήθηκες, δεν χρειάζεται πλέον να προσποιείσαι, δεν έχει σημασία .

Σε ενημερώνουν ότι πρέπει να ζήσεις με αυτό και είναι το μόνο που δεν αντέχεις.

Θα το αντέξεις και αυτό όπως όλα τα άλλα ;

Είναι ο στόχος .

Ο νέος στόχος που έβαλες και αυτή την φορά δεν αρκεί μόνο να θέλεις αλλά πρέπει να τον πετύχεις.

Delalis 12 June 2011

Advertisements

Η επανάσταση της Γραβάτας


Το συζήταγαν οι παρέες μεταξύ τους καιρό τώρα ,χωρίς καμία μεταξύ τους προ συνεννόηση.

Όλοι στο ίδιο μήκος κύματος , θα δεις τι θα γίνει όταν εμείς κατεβούμε στους δρόμους , να δεις ότι από εμάς περιμένουνπάλι .

Όλοι περιμένουν μια σπίθα ,ελπίζοντας σε μια φωτιά διαρκείας.

Στελέχη και «μεγαλοστελέχη», με γραβάτες αντί
για φουλάρια και  montblanc αντί για
ρόπαλα.

Θα δώσουμε ένα σημείο συνάντησης και όχι τρία
όπως οι άλλοι.

Θα ορίσουμε κειμενογράφους για να εμπνευστούν
συνθήματα και όχι τους άλλους.

Δεν θα ουρλιάζει κανείς, απλά θα φωνάζει όπως
φωνάζει κάποιος όταν δεν εξυπηρετείται σε μια υπηρεσία.

Δεν θα έχουμε ντουντούκες και μεγάφωνα αλλά
μουσική και social media.

Δεν θα μαζευτούμε στην βουλή αλλά σε καλύτερα
σημεία που ενοχλούν περισσότερο ,τα γνωρίζουμε..

Δεν θα οραματιστούμε μια επανάσταση αλλά θα
κάνουμε την καλύτερη επίδοση ενός σημαντικού μηνύματος με voucher ότι παρελήφθη.

Και
επιτέλους χωρίς αρχηγό θα οδηγηθούμε συντονισμένα.

Πώς ;

Μόνο αυτό μου λείπει να ανακαλύψω.

Αναμείνατε θα ειδοποιηθείτε…

Δεν υπήρξες ποτέ.


Ωραία ,τέλος , πάπαλα , finito la musica, passato la fiesta,
από δω πάνε και οι άλλοι και εγώ σαν το πρόβατο βρέθηκα με τους
άλλους προς την πόρτα της εξόδου.

Σιγά τα αβγά , θα ξανασηκωθώ , άλλωστε δεν
ήταν η πρώτη φορά. Όχι ότι αποκτάς εμπειρία σε τέτοιου είδους θέματα απλά το
προετοίμαζα ή προετοιμαζόμουν για αυτό .

Σήμερα όμως, δεν το ήθελα ,θα ’θελα να ήταν
σε ημερομηνία που είχα ορίσει εγώ, σημαδιακή και καλά για να πω ότι το είχα
βάλει σαν στόχο και τον έπιασα.

Control freak θα μου πεις. Ναι θα σου απαντήσω ,αλλά
υπάρχουν δύο είδη. Εγώ δεν γνωρίζω ακόμη που ανήκω.

«Όταν ο άνθρωπος προγραμματίζει ο Θεός γελάει»…
και εγώ είμαι καλός στο να προγραμματίζω, αλλά έχω ξεχάσει να γελάω.

Κανείς δεν σεβάστηκε το δικό μου timing,αλλά αρχίζω να κατανοώ και τον λόγο για τον
οποίο δεν έγινε.

Και τώρα …ξεκινήματα ,νέα  αρχή ,restart.Από άλλη αφετηρία φυσικά , αλλά
αυτό μικρή σημασία έχει.

Πρώτη σκέψη να κεφαλαιοποιήσω την εμπειρία
μου ,τις γνωριμίες μου ,να πατήσω πάνω στα ίχνη μου προς τα πίσω, για να θυμηθώ
και να με θυμηθούν.

Δεύτερη σκέψη ,αδράνεια .Μην κάνεις τίποτα ,εάν πραγματικά αξίζεις θα σε βρουν εκείνοι που πρέπει .

Τρίτη σκέψη μην βιαστώ να ζητήσω ή να αποδεχθώ μια πρόταση μέχρι να έρθει η καλύτερη.

Τέταρτη σκέψη ,ξεχνώ τις παραπάνω τρεις σκέψεις και προχωρώ παρακάτω .

Γιατί τα ίχνη δεν τα αναγνωρίζω ούτε εγώ πλέον, η εμπειρία ωφελεί μόνο εάν συνεχίσεις στην ίδια κατηγορία και εγώ δεν
είμαι σίγουρος εάν θέλω να επαναλαμβάνομαι. Εκείνοι που ελπίζεις να σε αναζητήσουν δεν σε είχαν χάσει ή ξεχάσει ποτέ ,πάντα στο ίδιο μέρος βρισκόντουσαν και γνώριζαν το στίγμα σου.

Δεν είναι το θέμα πομπός ή δέκτης. Ο πομπός πρέπει να εκπέμπει και ο δέκτης να λαμβάνει.
Γίνε ότι θέλεις από τα δύο ,αρκεί να λειτουργείς σωστά.

Τελικά ,
«δεν υπήρξες ποτέ», με καληνύχτισε
ο φίλος μου και με άφησε ακόμη να σκέφτομαι.

Περιγραφή Εργασίας.


Δεν θα είχε πλάκα εάν δεν ήταν αληθινή η παρακάτω περιγραφή η οποία κοινοποιήθηκε σε ιδιοκτήτη εκδοτικής εταιρείας ο οποίος ζήτησε μετά απο 35 χρόνια να περιγράψει ο καθένας την εργασία του.Φυσικά όλοι αρνήθηκαν εκτός απο έναν …

ΟΝΟΜΑ  Χxxxxxxxx

ΕΠΩΝΥΜΟ   xxxxxxx

ΘΕΣΗ
ΥΠ.ΓΡΑΦΕΙΟΥ  ΑΠΟΘΗΚΗΣ

ΘΕΜΑ       Η
ΕΡΓΑΣΙΑ  ΜΟΥ

Κάθε πρωί  ξυπνάω  στις  6
παρά 15 λεπτά γιατί δεν με πιάνει
ύπνος  μετά ,οπότε λέω δεν πάω
μέχρι  τον Κολωνό στην αποθήκη όπου
κοπροσκυλιάζω τα τελευταία 28 χρόνια .

Έξι ώρα φτιάχνω τον καφέ μου και αρχίζω και τον πίνω σιγά –
σιγά ώσπου κατά τις 7 παρά 15 λεπτά έρχεται ένας ρωσοπόντιος φορτηγατζής και
κάνουμε τσιγάρο μαζί .Επειδή η ώρα δεν περνάει εύκολα πάω στην ντουλάπα και
βγάζω το τάβλι ,έτσι παίζοντας πόρτες και πλακωτό περνάει η ώρα μέχρι τις 7.30 ώσπου
κάποιοι άλλοι που περνάνε στο δρόμο εκείνη τη στιγμή κοιτάνε βλέπουν φώς και
ανεβαίνουν και αυτοί.

Μας παρακολουθούν να παίζουμε τάβλι μέχρι τις 8.00 αλλά
επειδή βαριούνται και αυτοί πάνε σε κάτι πάγκους πού έχουμε στον πρώτο όροφο
και το στρώνουν στην ξερή .

Ξερή αυτοί τάβλι εμείς πάει 10.00 .Κούνα – κούνα όμως τα
ζάρια κουραζόμαστε και ιδρώνουμε πολύ ,ξαναπάω στην ντουλάπα βγάζω από μέσα
κάτι μπουρνούζια που έχουμε τα φοράμε για να φύγει ο ιδρώτας .Έχοντας λοιπόν
λύσει το πρόβλημα του ιδρώτα μαζευόμαστε όλοι μαζί και σκεφτόμαστε τι άλλο θα
μπορούσαμε να κάνουμε να περάσει αυτή η ρημαδιαζμένη η ώρα .Τους λέω λοιπόν
όποιος  κατεβάσει την καλύτερη ιδέα θα
σχολάσει 2 ώρες πιο νωρίς και την επομένη θα έχει ρεπό .Αν δεν έχουμε καμία
πρωτότυπη ιδέα συνήθως παίζουμε κρυφτό ,βάζουμε τον Κxxxxx να τα φυλάει
και τρέχουμε όλοι οι υπόλοιποι να κρυφτούμε μέσα στη αποθήκη. Εγώ επειδή το
παίζω αυτό το παιχνίδι πολλά χρόνια βαριέμαι εύκολα και φεύγω . Καβαλάω το μηχανάκι
και κόβω βόλτες μέσα στην Αθήνα ,κάποια στιγμή φτάνω και στη Συγγρού στο xxx , κοιτάω βλέπω φώς , λέω
δεν ανεβαίνω να δώ τη κάνουν και οι υπόλοιποι συνάδελφοι μου .

Αυτοί της  Συγγρού
χρόνια τώρα δεν χρειάζονται μπουρνούζια ,έχουν τα κλιματιστικά για να μην
ιδρώνουν. Κουράζονται όμως και αυτοί, οπότε κάθομαι μαζί τους και τους παρηγορώ
.Βέβαια είναι λίγο υπερβολικοί ,συνεχώς διαμαρτύρονται για κάτι λεφτά που
θέλουν –οι αχάριστοι- καλά ρε τους λέω δεν φτάνει που ερχόσαστε εδώ και περνάει
έτσι εύκολα η μέρα σας θέλετε και λεφτά ,τι να πούμε και εμείς στην αποθήκη που
με πιο πολύ κούραση από εσάς και χωρίς κλιματιστικά –βάλε βγάλε τα μπουρνούζια
τι πρέπει να ζητήσουμε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου .

Αφού παραμείνω εκεί κανα 2 ώρες και παρηγορήσω τους
αχάριστους κατά τα άλλα συναδέλφους μου κοιτάω το ρολόι μου και βλέπω πως
πλησιάζει η ώρα να σχολάσω ,στέλνω μήνυμα στο κινητό στη Βxxxxx στην αποθήκη να σταματήσει να με ψάχνει ο Κxxxxxxxx γιατί έχω
φύγει εδώ και ώρα από την αποθήκη και μπορούν και αυτοί μετά από τόση κούραση
που τράβηξαν να κρεμάσουν τα μπουρνούζια στην ντουλάπα και να φύγουν. Κάπως
έτσι περνάει η μέρα μου στην αποθήκη και πραγματικά πολλές φορές σκέφτομαι όταν
βγώ στη σύνταξη πόσο δύσκολη θάνε η προσαρμογή μου .

Σε κάθε περίπτωση πάντως πρέπει όλοι να στηρίξουμε αυτή τη
πρωτοποριακή ιδεα και όλοι να συμβάλουμε με εκθέσεις για το τι δουλειά κάνει ο
καθένας μας, γιατί  από  αυτό το τρομερο και παμμέγιστο σχέδιο που θα
προκύψει από αυτές τις εκθέσεις θα δώσει δουλειά σε κάποιους που πληρώνονται
στον μήνα και στην ώρα τους .
ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΘΗΚΗΣ

xxxxxxxxxxx xxxxxxxx

Το ανικανοποίητο φυγείν αδύνατον


Κάνοντας μια ακόμη ενδοσκόπηση έχοντας την διάθεση να ανακαλύψω νέους δρόμους για περιήγηση, εκλογίκευσα τις πράξεις μου , μειώνοντας τα θέλω μου σε μια εποχή που τα επιζητά.

Το αποτέλεσμα δεν με ικανοποιούσε και διέταξα να αλλάξω πορεία σε ένα ταξίδι που σίγουρα όλοι θα έβγαζαν εισιτήριο ,αλλά πολλοί θα ακύρωναν τις κρατήσεις.

Ξεκινώ να παραδέχομαι λάθη και απόψεις που αντιφάσκουν με την καθημερινότητα μου , για να συναντήσω εμένα και να συντονιστώ με το πρέπει.

Split personality ήταν η διάγνωση που αμέσως πέταξα στο τζάκι, έτσι ώστε να μην αντιμετωπίσω την δημόσια κριτική, αλλά δεν απέφυγα να συνομιλήσω μια ακόμη φορά με τον πιο αυστηρό συνομιλητή μου.

Προσκάλεσα και καλούς φανταστικούς συνομιλητές που σέβομαι τις απόψεις τους και κανείς δεν μου αρνήθηκε.

Δύσκολη άσκηση , να ορίσουμε το όραμα του καθένα μας και μετά να στοχοποιήσουμε χρονικά την υλοποίηση του.

Πρωτόγνωρο για όλους μας , σπανίως λέμε την αλήθεια για το όνειρο της ζωής μας, αλλά όλοι θεωρούμε ότι το αποκωδικοποιούμε με τις κινήσεις μας προς τους άλλους.

Τελικά όλοι θέλουμε αυτό που του δίνουμε τις ελάχιστες πιθανότητες να υλοποιηθεί , στο μεταίχμιο της φαντασίας μας με την ονείρωξη , μπαινοβγαίνουμε και δοκιμάζουμε το ακατόρθωτο.

Το ανικανοποίητο φυγείν αδύνατον , αλλά δεν μετρά η πρόσκαιρη εμπειρία αλλά η διάρκεια.

Αφορά ελάχιστους και όλοι νιώθουν ότι είναι σε αυτούς.

Είναι σαν τον μέσο όρο των ανθρώπων, που θεωρούν τον εαυτό τους να υπερπηδά την πλειοψηφία αλλά πρακτικά πρέπει να δεχτούμε το μαθηματικό αποτέλεσμα που αποδεικνύει το αδύνατον της πράξης

Η συνέλευση των ποντικών.


Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

 Σ’ ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μιά φορά για να σκεφτούν πώς θα γλιτώσουν μιά για πάντα από του γάτου τον αιώνιο βραχνά

 Το συζητάγανε ημέρες και ημέρες μα τελικά δεν καταλήξαν πουθενά και είχαν όλοι πια συνειδητοποιήσει ότι κομπλάρισε η συνέλευση γερά

 Τότε πετάγετ’ ένας νεαρός και λέει -Βρήκα τη λύση του προβλήματος,παιδιά!

Θα πλησιάσουμε την ώρα που κοιμάται και θα του δέσουμε κουδούνα στην ουρά

Κι όλοι φωνάξαν Μπράβο,αυτό είναι,συμφωνούμε! και πέρασε η πρόταση του παμψηφεί

μα ένας γέρος ποντικός τους λέει Δικαίωμα! και θέτει την εξής ερώτηση

Άμα μου λύσετε αυτή την απορία τότε δε θά΄χω αντίρρηση καμιά Ποιος από σας τολμάει το γάτο να ζυγώσει να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά

Και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια κι ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά που πάει να πει ότι δε βρέθηκε κανένας να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά

Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες τότε και μόνο όταν είναι εφικτές μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις ασ΄τες καλύτερα, καθόλου μην τις λες.

Mediocracy = Mediocracy


Διαπραγμάτευση= Εγκεφαλικό bras de fer

Σύμβουλοι επιχειρήσεων = Κουτί παραπόνων

Μετακίνηση= Παραδίδω στον επόμενο;

Βonus -Targets-= Το καρότο και το μαστίγιο

Διαδικασίες= Από την πράξη στην θεωρία.

Συγχώνευση = Και πώς να χωρέσετε.

Βιογραφικό= Και που να το στείλεις.

Απόλυση = Τέλος ή αρχή.

Εταιρική παιδεία= Δεν διδάσκεται

Πληροφορία= Και τι να την κάνεις.

Εχεμύθεια= Σσσσστ.

Όραμα= Ποιος το έχασε για να το βρεις εσύ.

Συνάδελφοι = Φίλοι ή Φίδι…

Προϊστάμενοι= Σήμερα εγώ αύριο εσύ.

Μισθοδοσία= Χ 14 /11

Ίδρυση επιχείρησης= Το ήμισυ του παντός.

Διαφημιστικό τρίγωνο =Και άλλα σχήματα του χώρου.

WC =Who Cares?

Ιinterviews = Καλώς ήρθατε

Meetings=To know us better

Presentations= Η χυλόπιτα σαν τρόπος ζωής

Τίτλοι-Γαλόνια = Αντί αυξήσεως

Ανταγωνισμός= Αναγκαίο κακό

Προμήθειαή Μίζα = Πάρτε δυό προσφορές.

Η αγορά= Ισορροπία τρόμου.

Το βράδυ έχω εκδήλωση, Θα αργήσω= Όλη η αγορά ένα μεγάλο κρεβάτι.

Συνέδρια = Μακριά να ναι και όπου να ναι.

Παραίτηση= Ποτέ εν θερμώ.

Πωλήσεις= Πωλούμε δεν ξεπουλιόμαστε.

Στατιστική= Η θεωρία της σχετικότητας

Εταιρική Παιδεία


Το μάθημα που δεν διδάξαμε και δεν διδαχθήκαμε είναι το πως πρέπει να κινούμαστε εσωτερικά στον χώρο εργασίας.

Άλλωστε ποιος να παραδεχτεί ότι δεν γνωρίζει τους απλούς κανόνες συμπεριφοράς και τον σωστό τρόπο επικοινωνίας σε μια εταιρεία.

Ξεκινώντας λοιπόν από την γνωστή τακτική αλλάζω πρόσωπα μέχρι να επιβληθώ ή το δοκιμάζω τρόπους να γίνω αγαπητός, επιβλητικός, συναδελφικός, προσαρμοστικός, υπεροπτικός ,μεταλλασσόμαστε ανάλογα των περιστάσεων και των προσώπων που συνεργαζόμαστε.

Είναι όμως ο σωστός τρόπος; Δεν ακούγεται σχιζοφρενικό να ακολουθούμε μια λογική που στηρίζεται στην τύχη ή στην δική μας υποκειμενική αντίληψη για το πως θεωρούμε ότι έχουμε διαμορφώσει το επιθυμητό προφίλ .

Κανόνες υπάρχουν και υπήρχαν πάντα, απλά θεωρούνται πολυτέλεια για να τους εφαρμόσει η κάθε εταιρεία που οφείλει να σέβεται τους εργαζομένους της και τα στελέχη της σε όλη τα επίπεδα .

Πως άλλωστε  απαιτεί να υπάρχει εταιρική κουλτούρα ,υψηλό επίπεδο παραγωγικότητας και δημιουργική σκέψη εάν αυτό δεν το αποπνέει η φιλοσοφία της ,οι αρχές και οι αξίες της εταιρείας ή ακόμα χειρότερα εάν τα παραπάνω υπάρχουν και δεν τα επικοινωνεί .

Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στις πολυεθνικές εταιρείες  ή σε μεγάλες εταιρείες με πολυάριθμο προσωπικό και περίπλοκο οργανόγραμμα αλλά στις πάσης φύσεως εταιρείες που απαιτούν, αξιώνουν αποτελέσματα εφάμιλλα των προσδοκιών τους, καταθέτοντας όμως ως αντίβαρο την ιστορία τους, την επώνυμη και διαχρονική λειτουργία τους και φυσικά τα οράματα τους.

Μάλιστα στην σύγχρονη εποχή των οργανωμένων ομίλων επιβάλλεται η ύπαρξη τμήματος ανθρωπίνων πόρων, εκπαίδευση των νέων προσληφθέντων, τήρηση βιβλίου με το ιστορικό της εταιρείας για την συνέχεια της ,αλλά και για την βελτίωση της , καθώς και για λόγους benchmarking, statistics κτλ.

Η εταιρική παιδεία τελικά διδάσκετε ;Εάν όχι, θα πρέπει να την διδάξουμε.