Σκαλίζοντας.


The_Turquoise_Trees_Stick_Together_email

http://www.reneetaylorgallery.com/Jackson.html

Είσαι ιδιαίτερος άνθρωπος μου είπε ο γιος μου.

Είσαι Μέντιουμ είπε η κόρη μου, είσαι στο μέλλον, δηλαδή σκέφτεσαι διαρκώς καινούργια πράγματα και καταλαβαίνεις το νόημα τους, συμπλήρωσε μετά.

Σύμφωνα με τον  ανιψιό μου είμαι εκείνος που προβλέπει το απρόβλεπτο  περιμένοντας το και επίσης ο άνθρωπος που τον έμαθα να υπολογίζει το χειρότερο ενδεχόμενο πριν κάνει κάτι.

Μακάρι να είχαν την ίδια άποψη και οι συνομήλικοι μου ή έστω εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου, γιατί ως τώρα η έρευνα αγοράς γύρω μου, βασίζεται σε άτομα 10,15 και 22 ετών.

Ένας πολύ κοντινός μου άνθρωπος  είπε ότι στην ηλικία  μας, μετά τα σαράντα, έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Θεωρώ πως μόνο από αυτό δεν πάσχω του απάντησα, αλλά από τότε το σκέφτομαι διαρκώς.

Πόσο ενέργεια καταναλώνω για να αποδείξω το αντίθετο αναρωτιέμαι και πόσα από εκείνα που λέω και πράττω θα τα έκανα, αν δεν ήθελα να αποδείξω κάτι.

Όμως κάθε φορά που θέλω να με φανταστώ σε εκείνο το επίπεδο που το θεωρώ ιδανικό κοιτώντας σε  μελλοντικό χρόνο,  λίγες αλλαγές σε σχέση με την σημερινή μου ζωή θα έκανα. Ίσως γιατί έχω όχι μόνο εκπληρώσει αλλά ξεπεράσει, αρκετούς από τους στόχους μου.

Αν αυτό λέγεται ευτυχία είμαι όντως πολύ κοντά και σίγουρα η ευτυχία με την επιτυχία είναι δυο διαφορετικές έννοιες, που όμως συναντιούνται συχνά.

Τι θεωρείται επιτυχία στην εποχή μας για την κοινωνία μας;

Δεν θέλω να το σκέφτομαι γιατί θα αναγκαστώ να μιλήσω για τον μέσο όρο που αντιπαθώ σαν έννοια και θα θυμάμαι πάντοτε το φανταστικό παράδειγμα με έναν άνθρωπο που έβαλαν το κεφάλι του στον φούρνο και τα πόδια του στην κατάψυξη για  να καταφέρουν να έχει την φυσιολογική θερμοκρασία των 36,6  αλλά δεν ήταν πια ζωντανός.

Ο άνθρωπος αποτελείται από ένα ποσοστό της Μητέρας και από ένα μικρότερο του Πατέρα υποστηρίζουν οι ειδικοί στην ψυχανάλυση αν και δεν έχω καταφέρει να την κάνω ακόμα στα σαράντα τρία μου, αν φυσικά εξαιρέσεις τις ατελείωτες ψυχαναλυτικές συζητήσεις με ανθρώπους που επέλεξα να ψυχαναλύομαι.

Αν ισχύει το παραπάνω έχω ελάχιστα αλλά έντονα στοιχεία που με χαρακτηρίζουν, σε ένα αξιακό δέντρο που συνεχώς διατηρώ τον κορμό του, αλλά του αλλάζω συνεχώς τα συστατικά του με μπόλιασμα καλλιεργώντας  τον  από τις δικές μου εμπειρίες που επέλεξα ή έτυχε να βιώσω από την πολύ νεαρή ηλικία που κατάφερα και απογαλακτίστηκα.

Εκείνο που σίγουρα έχει ανάγκη το δέντρο είναι η προσοχή μας,  το περιβάλλον που μεγαλώνει και με πόσους μοιράζεται τους πόρους που τρέφεται. Μπορείς να του αλλάξεις το χώμα μπορείς να το μεταφέρεις σε άλλο σημείο, σε άλλο κλίμα και αν είναι στο χέρι σου να επιλέξεις τα δέντρα που θα το περιστοιχίζουν και θα τρέφονται από τον ίδιο υδροφόρο ορίζοντα αναπνέοντας  το ίδιο οξυγόνο.

Μια φράση που με χαρακτηρίζει είναι εκείνη που λέει:

“Αν δεν σου αρέσει εκεί που είσαι φύγε, δεν είσαι δέντρο».

Αν είσαι όμως και έχουμε πολλά κοινά με τα δέντρα εμείς οι άνθρωποι, τότε ξεφεύγουμε καμιά φορά από τις ρίζες μας που μας κρατάνε, από την φύση μας δηλαδή και κάνουμε παρά φύση πράξεις με αποτέλεσμα να μαραινόμαστε και να είναι δύσκολο να ξανά ανθίσουμε.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος, να μην αφήσω το δέντρο να μαραθεί από ανευθυνότητα και είναι αδύνατον στο μέλλον να ανθίσει ξανά.

Την ίδια ευθύνη νιώθω έντονα και για τους ανθρώπους μου, σπάνια τους συμβουλεύω καθώς το δικαίωμα στις επιλογές τους προηγείται από τα υποκειμενικά μου κριτήρια.

Η ελευθερία των πράξεων μας πρέπει να φροντίζουμε να έχει επιπτώσεις μόνο σε εμάς όταν δεν έχουν το θετικό αποτέλεσμα που αναμένουμε, αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια καθώς είμαστε συνδεδεμένοι με τον κύκλο των ανθρώπων που επιλέξαμε ή με εκείνους που κατά σύμπτωση συνυπάρχουμε στο ίδιο οικοσύστημα. Αυτό από μόνο του μειώνει την ελευθερία μας και αυξάνει τον βαθμό της υπευθυνότητας μας.

Όσο  συναναστρεφόμαστε με περισσοτέρους ανθρώπους  τόσο ο βαθμός δυσκολίας αυξάνει, αν θέλουμε να απολαύσουμε την απόλυτη ελευθερία στις πράξεις μας ή θα πρέπει να απομονωθούμε αν θέλουμε να αναλάβουμε και το αντίστοιχο ρίσκο της αποτυχίας τους ή να τους προειδοποιήσουμε ώστε να έχουν την επιλογή να μας δηλώσουν τις επιπτώσεις από την πλευρά  τους.

Το παραπάνω ευτυχώς δεν είναι κανόνας και δεν μπορεί να ισχύει για όλες τις περιπτώσεις  καθώς υπάρχουν διαφορετικές σχέσεις που απαιτούν διαφορετικούς χειρισμούς.

Σε ένα πρώτο επίπεδο θα τις ανέφερα σαν εξαρτημένες και μη εξαρτημένες, για να έχουμε έναν πρώτο διαχωρισμό.

Σκαλίζω το χώμα λοιπόν, ξεχορταριάζω, ποτίζω και φροντίζω και τα γύρω δέντρα για το καλό του δέντρου που θέλω να συνεχίζει να ανθίζει, έχοντας πλέον την γνώση πως επηρεάζεται και επηρεάζει το περιβάλλον του.

Στην Ντίνα


20 Νοεμβρίου 2014
Σήμερα το βράδυ ή το πρωί για κάποιους άλλους, επέστρεφα από το γραφείο μετά το λανσάρισμα της Huffington Post Greece.
Κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί πως ήταν κουρασμένος όπως συμβαίνει άλλωστε σε όλες τις γιορτές όπου δεν θέλεις να φύγεις πριν απ’ τους άλλους.
Βρέθηκα στο παλιό μου σπίτι να κοιτώ και να κοιτάζομαι παράξενα αφού είχα κάνει λάθος καθώς είχαμε μετακομίσει σε καινούργιο εδώ και τρείς εβδομάδες.
Όταν έκανα μεταβολή να επιστρέψω στο σωστό προορισμό έκανα το δεύτερο λάθος που ήρθε να με ταρακουνήσει. Αντί για τα κλειδιά του πάρκινγκ έβγαλα από την τσάντα το πορτοφόλι μου για να ανοίξω την γκαραζόπορτα.
Θυμήθηκα μια νύχτα πριν δεκαπέντε χρόνια όπου προσπαθούσα ενώ επέστρεφα χαράματα από Πρωτοχρονιάτικη ρεβεγιόν σε ένα μπαράκι στο Ναύπλιο, να ανοίξω την πόρτα του σπιτιού και ένα σφηνωμένο μπουκαλάκι σαμπάνιας στο μικρό δακτυλάκι μου, με εμπόδιζε να γυρίσω το κλειδί.
Γελάω κάθε φορά μόνος μου ή με τους φίλους μου όταν θυμάμαι εκείνη την σκηνή.
Το μήνυμα ελήφθη, είχε δίκιο για άλλη μια φορά η σύζυγος μου λέγοντας να προσέχω ενώ έβλεπε τα συμπτώματα των τελευταίων ημερών που ξέχναγα την τσάντα μου σε εκδηλώσεις και πρόσφατα τον φορτιστή του κινητού ώστε να φεύγω μεσάνυχτα με τις πιτζάμες να πάω σε φίλο μου για να δανειστώ.
Σήμερα είναι η συνέντευξη τύπου το μεσημέρι και το βράδυ υπάρχει ένα event στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Δεν πήρα το αυτοκίνητο, δεν θέλω να χαθώ πάλι.
Θα αντέξω και σήμερα “Never give up”
Η γλυκιά κούραση θα περάσει και η αγάπη όλων όσων με στηρίζουν θα με επαναφέρει σύντομα σε φυσιολογικούς ρυθμούς.
Κάτι που εκτίμησα το τελευταίο διάστημα είναι ο ύπνος που λείπει από όλους μας και είναι ένα από τα αγαθά που δεν αναπληρώνεται.
Εκείνο όμως που δεν σταματά να με εκπλήσσει είναι η ανοχή και η αντοχή των ανθρώπων όταν αποφασίζουν να επιτύχουν τον στόχο τους ή όταν αποφασίζουν να στηρίξουν ότι αγαπάνε.
Ζω μια σημαντική καμπή της ζωής μου σε πολλά επίπεδα και έχω έντονα συναισθήματα τώρα που το γράφω, δεν θέλω να το αφήσω για αργότερα καθώς θα πάω σύντομα στο επόμενο και θα χάσει λίγο από την ένταση του σήμερα.
Το αύριο το αφιερώνω και πάλι σε όσους στήριξαν το σήμερα.

Παρασκευή 29 Ιουλίου


Image

 

Παρασκευή 29 Ιουλίου, είναι η τελευταία μου ημέρα στο γραφείο και ξεκινώ τις διακοπές μου με Kevin Spacey στην Επίδαυρο.

Μετά από μια μετωπική σύγκρουση που είχα με το εταιρικό αυτοκίνητο, έχω συνάντηση το πρωί στην παραλιακή  για  να παραλάβω προσωρινά  ένα αυτοκίνητο που θα με εξυπηρετήσει για τον Αύγουστο.

Καθώς έχω παραλάβει μόλις το τεράστιο Jeep που θα φιλοξενεί την οικογένεια μου για τις επόμενες ημέρες, μια κλήση στο κινητό, μου αλλάζει την πορεία.

Τα παιδιά μου έχουν φτιάξει τις  βαλίτσες από το χθεσινό βράδυ και ανυπομονούν από νωρίς  να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Εγώ ζυγίζοντας μέχρι και την τελευταία εργάσιμη ώρα τα θέλω με τα πρέπει, με ζυγαριά που κλέβει, αποφασίζω να πάω σε μια συνάντηση που μου ζητείται εκτάκτως.

Το θέμα της συνάντησης δυσάρεστο και αφορά για μια ακόμη φορά το downsizing με πρωταγωνιστή εμένα. Το μυαλό μου στα κόκκινα καθώς οι πράξεις δεν βγαίνουν, το βλέμμα μου ασύγχρονο με τα ακούσματα, για να μην δείξω τι σκέφτομαι. Υπάρχει χρόνος να το σκεφτώ και να απαντήσω, δεν με πιέζει κανείς. Επιλέγω αυθόρμητα  το μονοπάτι που χρόνια δεν με έχει προδώσει και ζητώ να τοποθετηθώ με την επιστροφή μου. Δεν αγόρασα χρόνο, είχα σχεδόν ακούσει τον θόρυβο του σπασμένου σχοινιού που με έδενε με το παρελθόν μου. Όμως για τα έντεκα χρόνια που  έζησα με την εταιρεία ο ένας μήνας σκέψης κρίνεται απαραίτητος.

Επιστρέφω μετά από ώρες προς το σπίτι καθώς ένας φίλος που μιλάμε σπάνια αλλά πάντοτε με ουσία, με καλεί στο τηλέφωνο. Δεν θυμάμαι τι με ήθελε αλλά ήταν κάπου κοντά στην διαδρομή μου και έτσι βρεθήκαμε να πίνουμε καφέ και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας. Με συμβούλευε καθώς  του είχε συμβεί  πρόσφατα μια απότομη αλλαγή στην επαγγελματική του πορεία, με αποτέλεσμα να αλλάξει τα πάντα και στην προσαρμογή να πάρει άριστα.

Θυμάμαι την  απλότητα που μου εξηγούσε πως πρέπει να αλλάξω σχεδόν το σύνολο των πραγμάτων που είχα μάθει, μου μιλούσε για ιδρυματισμό και για την δύναμη της συνήθειας. Μέσα σε όλα μου υποσχέθηκε πως θα μου χαρίσει ένα βιβλίο που βοηθά σε τέτοιου είδους διλλήματα και αποφάσεις. Σε ανύποπτο χρόνο, καιρό μετά πέρασε από το νέο μου γραφείο  και το έφερε.

Ήταν αδύνατον να τον ακούσω με προσοχή γιατί η δύναμη της φωνής που άκουγα εσωτερικά ήταν πιο δυνατή, άλλωστε η συγκυρία με την σύζυγο μου που είχε χάσει πρόσφατα την θέση της μετά από δεκαπέντε χρόνια χωρίς αποζημίωση, ήταν μια καλή δικαιολογία για να μην το δέχομαι ως κάτι φυσιολογικό.

Έπρεπε να φύγω γρήγορα από εκεί, να το μοιραστώ με την γυναίκα μου και να απομακρυνθώ από την Αθήνα που μου τα θύμιζε όλα αυτά με κατεύθυνση την Επίδαυρο που θα σήμαινε την έναρξη των διακοπών μας.

Θυμάμαι που έφτασα σπίτι και αφού δικαιολογήθηκα για την καθυστέρηση με κάτι φθηνό σαν δικαιολογία ενώ της έκανα νόημα πως θα μιλήσουμε στο αυτοκίνητο για τον πραγματικό λόγο που άργησα.

Αφού περιεργαστήκαμε το «νέο» μας αυτοκίνητο δυνάμωσα όσο έπρεπε την μουσική και ξεκινήσαμε χαμηλόφωνα να συζητάμε οι δυο μας, προσπαθώντας να μην μας ακούσουν τα παιδιά, κάτι που είμαστε καλοί στο να επικοινωνούμε με λέξεις κλειδιά και να μιλάμε χαμογελαστοί για δυσάρεστα.

Τα χιλιόμετρα μου φάνηκαν ελάχιστα, είχαμε φτάσει στο σωστό μέρος για περισυλλογή. Βρεθήκαμε μετά από μια στάση στο Ναύπλιο να αφήνουμε τα  παιδιά στην Γιαγιά και μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι να ξεκινάμε ενώ σουρουπώνει στην Επίδαυρο σε μια παράσταση που δεν θα έβλεπα ποτέ.

Το έργο τελείωσε μετά από τρείς ώρες και εγώ πλέον είχα αποφασίσει. Είχαν σηκωθεί όλοι όρθιοι και χειροκροτούσαν. Και εγώ όρθιος να χειροκροτώ την απόφαση μου με ένα χαμόγελο παρόμοιο με των υπολοίπων. Τελικά δεν χρειάζομαι έναν μήνα για να αποφασίσω, χρειάζομαι παραπάνω χρόνο για να συνειδητοποιήσω εκείνο που αποφάσισα. Τέσσερις μήνες μετά είχα φύγει.

Δυο χρόνια μετά δεν κάνω απολογισμό για εκείνη την απόφαση, θυμάμαι όμως με την σωστή σειρά τα πράγματα που άλλαξα και τα πράγματα που άλλαξαν  από μόνα τους.

Και τα δύο έχουν την αξία τους, σταχυολογώ τα κυριότερα παρακάτω:

Άλλαξε πρώτος από εκείνους που είναι κοντά σου και αγαπάς, θα τους βοηθήσει η στάση σου όταν έρθει η σειρά τους.

Ο εχθρός του απρόβλεπτου είσαι εσύ που το περίμενες.

Μην πιστεύεις ποτέ πως τα χειρότερα είναι πίσω σου στις αλλαγές που σχεδιάζεις για να ανταπεξέλθεις. Το έργο μπορεί να είναι μεγαλύτερο σε διάρκεια και σε βάθος. Αν εξελιχθούν προς το καλύτερο, μεγαλύτερη η νίκη.

Ο φίλος της αλλαγής είναι η ταχύτητα που κινούμαστε, μείνε σταθερός μια στιγμή και θα σε πετύχει το παρελθόν σου.

Παραδέξου τα λάθη σου, μην δεχτείς να τα επαναλάβεις.

Μίλα για εκείνο που έρχεται χωρίς να μετανιώνεις για εκείνο που αφήνεις, τότε ήταν χρήσιμο ή ταιριαστό τώρα δεν σου κάνει και πρέπει να το εγκαταλείψεις.

Γύρω σου δεν είναι απαραίτητο να αλλάζουν όλα και όλοι όπως εσύ, ναι κάποια πράγματα και κάποιοι άνθρωποι θα μείνουν ίδιοι. Εσύ αλλάζεις με δικά σου κριτήρια μέσα στον κύκλο που επέλεξες να ζεις, αν θέλεις να φύγεις  από τον κύκλο που δημιούργησες είναι άλλη απόφαση.

Τα θέλω με τα πρέπει δεν συγκρίνονται απλά διαχώρισε τα και διάλεξε.

Ποιος πήρε το τυρί μου τελικά δεν έχει καμία αξία μπροστά στο γεγονός ότι βγήκα για αναζήτηση νέου σε άγνωστο μέρος  και αυτό το  κάνει περισσότερο νόστιμο από όλα τα τυριά του κόσμου που είχα δοκιμάσει ως τότε.

Από τον τοίχο στο τηλέφωνο.


Πριν πέντε χρόνια άρχισα και εγώ να φλερτάρω με το Facebook.
Ο γιός μου ήταν ήδη επτά ετών ή κόρη μου δύο και εγώ εργαζόμουν στον χώρο των ΜΜΕ ήδη δεκατρία έτη.
Στην αρχή ήμουν πολύ προσεχτικός ως προς την χρήση του και κάθε φορά που έγραφα ήταν σαν να έπαιρνα απόφαση για ένα νέο τατουάζ.
Προβληματισμένος για την χρήση του στον χώρο εργασίας άκουγα πολλών ειδών συμβουλές για την απαγόρευση του και έτσι από αντίδραση αποφάσισα να το «επιβάλω».
Μέσα στην πενταετία απέκτησα περισσότερους από χίλιους «φίλους» και χθες διάβασα στον τοίχο ενός φίλου μου τον προβληματισμό του, για το πόσους φίλους θα χάσει αν σταματήσει να είναι online;

Τότε σκέφτηκα πως η λέξη φίλος ή είχε χάσει εδώ την αξία της καθώς κάποιοι είχα πάρει πολύ σοβαρά την νέα τους διαδικτυακή διέξοδο ή έλεγαν κάτι πιο σημαντικό και εμείς αρνηθήκαμε να πάρουμε το μήνυμα. Είναι αλήθεια πως ακούγεται αρκετά πιο τίμιο το Follower στο twitter και το Instagram ή το Influencer στο Klout από το φίλος στο Facebook και στο Foursquare.

Λένε πως υπάρχει δυσαναλογία μεταξύ αληθινών και διαδικτυακών φίλων. Εγώ προσωπικά νιώθω πως αν είσαι εξωστρεφής και φιλικός στην πραγματική σου ζωή κάπως έτσι συμπεριφέρεσαι και στο διαδίκτυο. Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα και βλέπουμε τον αντιπαθητικό με χιλιάδες φίλους και τον ευχάριστο τύπο που γνωρίζαμε να κολυμπά στην εσωστρέφεια. Όλα είναι προσωπικές επιλογές και δεν υπάρχει σωστό και λάθος όσο και να το αναλύσεις.
Είμαι από εκείνους που ισχυρίζονται με λογικά επιχειρήματα πως η τεχνολογία είναι καλή ή κακή αναλόγως την χρήση.

Ζήσαμε υπερβολές, είδαμε και real life μετά από το “second life”.Παρακολουθήσαμε προκλητικές φωτογραφίες και εκφράσεις όπως προκλητικά θα εμφανιζόταν ή θα επικοινωνούσε κάποιος σε εκείνους που ήθελε δημοσίως ή από έλλειψη τεχνογνωσίας ή κατά λάθος…
Είδαμε βαθιά προσωπικές στιγμές να δημοσιοποιούνται όπως το να χάσει κάποιος τον άνθρωπο του ή την γάτα του, αλλά και στιγμές που βάλαμε τον μεγεθυντικό φακό πάνω τους για την δήλωση του τάδε ή για την πράξη του δείνα.
Μας βρήκαν ή τους ψάξαμε συμμαθητές, συμφοιτητές, συγγενείς, σειρές από τον στρατό, συνάδελφοι και παλιοί μας έρωτες που ή πραγματικά μας έλειψαν ή κρυβόμασταν για να μας χάσουν.
Και μετά ήρθαν τα brands, ναι εκεί ήταν από την αρχή αλλά δεν είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους. Χιλιάδες σελίδες , ομάδες , εφαρμογές και χιλιάδες τρόποι για να σου πάρουν ένα like με την υπόσχεση να σε ακολουθούν, να σου χαρίζουν και να σε ενημερώνουν για μια ζωή για την δική τους ζωή.
Και μετά ήρθε η μοναξιά, ή ανεργία, ή κρίση , η επανάσταση, η αγανάκτηση, διχαστήκαμε όπως συνηθίζουμε πάντοτε, μετατρέψαμε το κοινωνικό μας δίκτυο σε ένα βήμα για εμάς να ανεβαίνουμε χωρίς να περιμένουμε την σειρά μας και να φωνάζουμε νιώθοντας πως ακουγόμαστε.
Γίναμε ένα ακροατήριο ομιλητών, και αυξήσαμε τις ώρες μας εκεί μέσα , κάποιοι άλλοι βαρέθηκαν έφυγαν άφησαν το μαγαζί μόνο του με ανοιχτή την πόρτα, με το προφίλ τους όπως ήταν την τελευταία μέρα πριν το κλείσουν και είναι τώρα σκονισμένο, ανενεργό.
Βρήκαν άλλα μέσα να εκφραστούν όμως το Facebook γιόρτασε πρόσφατα τα το ένα δις μέλη και μπήκε στο χρηματιστήριο.

Ο γιός μου πήγε γυμνάσιο και με έκανε «φίλο» του από πατέρα του και ίσως κόρη μου ακολουθήσει σε λίγο .
Θεωρώ πως έχω καλή γειτονιά, από καλούς φίλους και δεν θα μετακομίσω και φέτος αλλά θα κλείνω πιο πολύ τις κουρτίνες όταν πρέπει και θα κάνω λιγότερο θόρυβο. Υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω να σηκώνω το τηλέφωνο όταν γιορτάζει κάποιος και να μην χάνομαι γιατί νιώθω «δίπλα» σας.
Τώρα είδα πως ο «χρήστης», η αδελφή μου έχει γενέθλια και με ενημερώνει να ευχηθώ στο χρονολόγιο της , όμως λέω να της ευχηθώ όπως της αξίζει !

Στον Μιχάλη.

Κάτω το downsizing, ζήτω το Rightsizing.


Νιώθω την ανάγκη να υποστηρίξω εκείνο που ακούμε πιο σπάνια ( Rightsizing), έναντι του (Downsizing ) που χρησιμοποιούμε συχνότερα.
Μου άρεσε επίσης όπως το είπε και ένα λαμπρό μυαλό που είχα την χαρά να συνομιλήσω πρόσφατα μαζί του για τέτοιου είδους θέματα και το ανέφερε συχνά ως «κανονικοποίηση» και πως ήταν αναπόφευκτο να συμβεί σε μια κοινωνία σαν την δική μας.
Εδώ και πολύ καιρό, μας επικοινωνούν πώς πολλά πράγματα που ήταν υπερτιμημένα πρέπει να υποτιμηθούν , μέσα σε αυτά και οι αμοιβές μας για το παραγόμενο έργο μας.
Πολύ συχνά ακούμε επίσης πως η σχέση τιμής των αγαθών που μας προσφέρονται σε σχέση με την αγοραστική μας δύναμη, απομακρύνεται διαρκώς καθώς ο ρυθμός μείωσης τους, δεν είναι αναλογικός.
Έχουμε αναρωτηθεί άραγε την περίοδο που διανύουμε ποιες αξίες ήταν υποτιμημένες και χρειάζονται επειγόντως να τις επαναφέρουμε στην σωστή τους διάσταση ;
Είναι δυνατόν να ανεβαίνουν αξίες , έννοιες και ιδιότητες, χωρίς να κατεβαίνουν κάποιες άλλες αντίστοιχα.
Στο Αξιακό μας δέντρο δημιουργήσαμε έναν αυθαίρετο συνδυασμό , που μας έφερε αιχμάλωτους στα κλαδιά του και τώρα κανείς δεν θέλει να τα κλαδέψει καθώς φοβόμαστε την πτώση.
Ένας άλλος φίλος μου λέει με νόημα όταν ακούει ή διαβάζει παρόμοια θεωρήματα «Όχι άλλες αναλύσεις, θέλω τώρα λύσεις»
Η λύση βρίσκεται για πολλούς στην προσαρμογή , που σύμφωνα με την πάντα επίκαιρη θεωρία του Δαρβίνου, τα είδη που προσαρμόζονται γρηγορότερα στις νέες συνθήκες, έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν στις αλλαγές που αντιμετωπίζουν στο περιβάλλον τους.
Είναι όμως αλλαγή η περίοδος που διανύουμε ή πρόκειται για μετάλλαξη ;
Όταν το ζητούμενο είναι σε σύντομο χρονικό διάστημα να γίνουν τα μέγιστα σε δομικές και κοινωνικές αλλαγές οι οποίες δεν έγιναν σε καλύτερες συνθήκες από τις σημερινές, τότε το αποτέλεσμα θα έχει τερατουργήματα, παρενέργειες και σίγουρα αδικημένες πλευρές με εγγυημένο αποτέλεσμα την έξαρση πρωτόγνωρων φαινομένων για την σημερινή κοινωνία μας, όπως η ωμή βία, η αντεκδίκηση , ο διχασμός και η κατάπτωση ιδανικών και αξιών.
Τι πρέπει να κάνουμε ως αντίδοτο;
Το να αναδείξουμε ξεχασμένες έννοιες, αξίες και ιδανικά είναι ένας τρόπος να απλώσουμε το βήμα μας μακρύτερα και άρα γρηγορότερα προς τα εμπρός , που είναι ακριβώς εκείνο που χρειαζόμαστε τώρα, να κάνουμε ένα άλμα μεγαλύτερο από την φθορά μας.
Το να θυμηθούμε μοντέλα διοίκησης διαφορετικά, ανθρωποκεντρικά, να ξεφύγουμε από τον manager προς τον ηγέτη και από τον ηγέτη στον οραματιστή, είναι κάτι που θα μας βοηθήσει όχι μόνο ως αποτέλεσμα στην ατομική μας προσπάθεια , αλλά θα συμβάλουμε στο κοινό καλό, με συνολικό όφελος τόσο για εμάς όσο και για τους διπλανούς μας, που τόσο αγνοήσαμε και αμελήσαμε.
Δεν ήρθαμε για να επιβιώσουμε μόνοι σε αυτόν τον πλανήτη αλλά για να μοιραστούμε .
Δεν δημιουργήσαμε διαφορετικές κοινωνίες στην ιστορία μας για να τις ελέγχουμε, αλλά για να ζήσουμε μέσα σε αυτές.
Δεν παράγουμε προϊόντα και υπηρεσίες μόνο για να τα εμπορευτούμε αλλά και για να τα απολαύσουμε.
Πρέπει να κοιτάξουμε πίσω μας και να ζητήσουμε συγνώμη σε ότι αδίκως εγκαταλείψαμε καθώς επίσης επιβάλλεται να συνεχίσουμε με λιγότερα βαρίδια του παρελθόντος που συνεχίζουμε να αρνούμαστε να αποτινάξουμε.
Είχε χαλάσει η ζυγαριά μας και τα μετρήσαμε όλα με λάθος μέτρα και σταθμά.
Πρέπει να εξισορροπήσουμε μεταξύ εκείνων που είναι απαραίτητα στην εξέλιξη μας ως είδος και των άλλων που αποτελούν τροχοπέδη στην πρόοδο μας.
Τι θα αφήσεις πίσω σου ;
Τι θα επωμιστείς για το αύριο;
Αν κάτι πρέπει να μας μείνει ως ηθικό και πρακτικό δίδαγμα της περιόδου που διανύουμε είναι πως τα ελαφρύτερα, δεν ήταν απαραιτήτως και τα καλύτερα .
Ο φυγόπονος θα ξεπεράσει την μέρα αλλά όχι τον χρόνο.
Φυγομαχώντας θα γλυτώσεις την μάχη, μα θα χάσεις τον πόλεμο, άλλωστε δεν έχουμε ειρήνη.

Mind set


Mind set


Mind set

Έχω ταξινομήσει τον κόσμο σε δύο βασικές κατηγορίες ανθρώπων .
Εκείνους που ασχολούνται με το παρελθόν και εκείνους που σχεδιάζουν διαρκώς κάνοντας μόνο όταν είναι απαραίτητο, ανάλυση σε στατιστικά .
Το παρελθόν έχει την αξία του μόνο αν έχει βάθος να το αναλύσεις και ποτέ όταν βασίζεται σε μικρά και τυχαία γεγονότα.
Όσοι έχουν ασχοληθεί με την στατιστική και έχουν μελετήσει έστω μια επαγγελματική έρευνα αγοράς, το κατανοούν ευκολότερα.
Δεν θυμάμαι να κάθισα ποτέ να φωνάξω ή να μαλώσω κάποιον «πάνω από το χυμένο γάλα» όπως συνηθίζεται να λέμε, αλλά σίγουρα όταν παρακολουθούσα εμένα ή άλλους να τους χύνεται πάντοτε στο ίδιο σημείο της διαδρομής ή την ίδια χρονική περίοδο ή όταν κάποιος το έχυνε έχοντας πάντοτε δίπλα του συγκεκριμένο σύντροφο, συνοδοιπόρο, συνομιλητή, συνάδελφο, το εξέταζα για να το αποτρέψω να ξανασυμβεί.
Υπάρχουν όμως και εκείνοι που «φωνάζουν» χωρίς να εξετάζουν τίποτα. Αν οι ίδιοι έχουν δώσει λάθος δοχείο και σου έχουν επιβάλει την λάθος διαδρομή σίγουρα ευθύνονται.
Η μεταφορά του γάλατος τελικά δεν είναι εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται αρκετές δεξιότητες για να φτάσεις ασφαλής εσύ και το φορτίο στον προορισμό σου.
Εκείνοι που κάθονται άσκοπα πάνω στο παρελθόν τους, είναι σαν να κάθονται άβολα στο κάθισμα τους ενώ εκείνοι που δείχνουν το μέλλον συνήθως το κάνουν όρθιοι.
Χρησιμοποιώ λένε συχνά την λέξη απολογιστικά στον προφορικό μου λόγο. Έχουν δίκιο, αλλά αναγκάζομαι να το κάνω , είναι σαν υπενθύμιση στον συνομιλητή μου θέλοντας να τον προειδοποιήσω ότι αρχίζει να χάνει το ενδιαφέρον μου και να τον επαναφέρω στην κατεύθυνση λύσης, βγάζοντας τον από το αδιέξοδο της περιγραφής του προβλήματος.
Το Mind set του καθένα μας διαφέρει και έχει τοποθετηθεί διαφορετικά αναλόγως τα βιώματα, κριτήρια , τα μέτρα σύγκρισης και σίγουρα κατά μεγάλο βαθμό από τις προσδοκίες, τις απαιτήσεις και το όραμα που ακολουθούμε.
Ο βαθμός που θα επηρεάσει στο να επιτύχουμε το μέγιστο αποτέλεσμα δεν είναι άλλος από τον βαθμό αφοσίωσης σε εκείνο που επιδιώκουμε.Το πάθος και η στοχοπροσήλωση θα μας οδηγήσουν στον προορισμό που οραματιστήκαμε.Ο συνδυασμός των παραπάνω είναι απαραίτητος γιατί το πάθος εύκολα σβήνει και ο στόχος συχνά κουράζει .
Δεν πρέπει να απαιτούμε να αλλάξει ο τρόπος σκέψης του συνομιλητή μας για να έρθουν σε συνεννόηση δύο πλευρές, αρκεί να θυμόμαστε πάντοτε πως για τον απέναντι εμείς είμαστε ο συνομιλητής του και μάλλον θα ήθελε το ίδιο και από εμάς.

Aκροατήριο ομιλητών.


Σε μια περίοδο που η πληροφορία έχει ανάγκη από κοινότητες να την διυλίσουν ,πιστούς φίλους να την μοιραστούν , διαμορφωτές γνώμης να την υιοθετήσουν και τέλος σύντομα κανάλια για να μοιραστεί με ταχύτητα, κάποιοι συνεχίζουν να πράττουν σαν να βρισκόμαστε 30 χρόνια πριν. Εάν είσαι πενήντα ετών και βλέπεις τον κόσμο όπως όταν ήσουν είκοσι, τότε είχες απλά τριάντα χαμένα χρόνια.

A man who views the world the same at fifty as he did at twenty has wasted thirty years of his life.Muhammad Ali

Είναι η Ελλάδα μια αρκετά εύκολη χώρα για να γίνεις εκδότης ; (Mε ρώτησε ένας Σκανδιναβός συνάδελφος σε συνέδριο του 2001) ή είσαστε τόσο πολλοί και συχνοί αναγνώστες; «Είμαστε καλύτεροι στο να παράγουμε ειδήσεις ίσως λιγότεροι καλοί στο να τις καταναλώνουμε» του απάντησα ,ενώ μέσα μου είχα αρχίσει ήδη την αυτοκριτική για τον κλάδο μας.

Είχα διακρίνει μια δόση ειρωνείας εκ μέρους τους, όταν παρουσιάζαμε 80 πανελλαδικούς τίτλους εφημερίδων και εκατοντάδων περιοδικών , πληθώρα καναλιών και ραδιοφώνων, όταν προσπαθούσα να απολογηθώ για κάποιους ειδικούς φόρους , για το τι σημαίνει μεταχρονολογημένη επιταγή , το γιατί τα χιλιάδες περίπτερα που έβλεπαν στην χώρα μας ανήκουν στο υπουργείο Αμύνης και τέλος ότι σχεδόν στο σύνολο τους τα ΜΜΕ ήταν επί χρόνια ζημιογόνα.

Το αγαπημένο τους μεταξύ όλων ήταν όταν παρουσιάζονταν έρευνες (Από διεθνής πηγές και όχι από μένα) για την κατάταξη τις χώρας μας στα ποσοστά διείσδυσης του διαδικτύου στον ελληνικό πληθυσμό, ή στο ποσοστό αγοράς εφημερίδων, όπου όλοι σηκωνόντουσαν για λίγο από τις θέσεις τους για να δουν εάν είμαστε στην λίστα καθώς τα κεφάλια των μπροστινών, τους εμπόδιζαν να το επιβεβαιώσουν.

Σε μια εποχή όπου η ταχύτητα του τρόπου ζωής είναι ιλιγγιώδης ,χανόμασταν σε συζητήσεις για το εάν οι εφημερίδες είναι μετατηλεοπτικές , η τηλεόραση είναι μεταϊντερνετική και τα social media είναι ή επόμενη μέρα ή η επόμενη φούσκα .Αντί να μαλώνουμε για την επωνυμία των blogs και εάν αυτό είναι το μείζων;;;το SOPA, PIPA, ACTA κτλ.

Θελήσαμε σε μια εποχή που σπανίζουν οι ακροατές, να είμαστε όλοι ομιλητές με ακροατήριο ομιλητών.

Αναλωθήκαμε σε λάθος κατεύθυνση με αποτέλεσμα να έχουμε κρίση ταυτότητας και αυτό πρέπει να οφείλεται στον δισυπόστατο σημερινό μας ρόλο ,του δημιουργού των ειδήσεων μέσο της συμμετοχικής δημοσιογραφίας, του καταναλωτή της είδησης και τέλος του καλύτερου διαφημιστή που κάνουμε με το «μοίρασμα» share ,χρησιμοποιώντας τον καλύτερο τρόπο μετάδοσης που είναι διαχρονικά το Word of Mouth

Όσοι έκαναν την μετάβαση από μέσα μαζικής ενημέρωσης σε μέσα μαζικής επικοινωνίας είμαι σίγουρος ότι έχουν μετανιώσει ή θα το αισθανθούν σύντομα.

Αυτός ήταν και ο δρόμος χωρίς επιστροφή για πολλά από τα μέσα που δεν άντεξαν στην πορεία των τελευταίων ετών. Το γιατί τον επέλεξαν μπορούμε να το φανταστούμε. Το χαμηλότερο κόστος, η έλλειψη επένδυσης σε έρευνα αγοράς για την πραγματική ανάγκη ή όχι ενός νέου τίτλου και σε ποια μέσα θα έπρεπε να επενδύσουν οι επιχειρηματίες οδήγησαν σε μοντέλα όπου η κακή αντιγραφή και η επανάληψη κυριαρχούσε . Η θεωρία που υποστήριζε ότι εφόσον πέτυχε ένα μέσο να δημιουργήσουμε άλλα δέκα παρόμοια είτε στον ίδιο όμιλο για να μην μας προλάβει ο ανταγωνισμός είτε από τον ανταγωνισμό γιατί το θεωρούσε ευκαιρία χωρίς να μελετά εάν είναι εντελώς έξω από την αρχική του στρατηγική, έφερε ως αποτέλεσμα τον κατακερματισμό του χώρου και την απαξίωση τόσο του προϊόντος όσο και των στελεχών της. Το ανθρώπινο δυναμικό του ήταν πάντοτε άξιο για να κινηθεί στους κανόνες που διαμόρφωνε ο χώρος μας, αλλά όχι πάντοτε το κατάλληλο στην κατάλληλη θέση.

Το αύριο για τα ίδια τα ΜΜΕ και όχι για τα στελέχη τους απαραίτητα, είναι καλύτερο, σε ένα περιβάλλον υγιέστερο, θεωρώ σίγουρη την υγιή ανάπτυξή τους, τόσο ως προς τους δημιουργούς τους, χρήστες τους όσο και ως προς τους διαφημιζόμενους τους.

Πρόοδος είναι το «βάδισμα εμπρός (αλλά επί της οδού)» ενώ επίσης πρόοδος για το Βικιλεξικό ορίζεται ως: Η βελτίωση, ο δρόμος προς κάτι καλύτερο .

Καλή μας πρόοδο.

Κάτω το time management , ζήτω το life management. Δεν υπάρχει ισορροπία , υπάρχει σωστή αναλογία.


Σε μια εποχή που αναλύσεις περί του Worklifebalance περιττεύουν ,σε μια περίοδο που η ισορροπία ακούγεται ως το πιο ανισόρροπο γεγονός,

υπάρχει μια ανάλυση που μας κάνεινα νιώθουμε ασφαλείς όταν γλιστράμε  από το
σχοινί του ακροβάτη που λέγεται «Ισορροπία»και πιανόμαστε από την ζώνη ασφαλείας της «Αναλογίας»

Μια νέα  θεωρία προσπαθεί να
θεμελιωθεί παρακάτω που υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει ισορροπία αλλά υπάρχει
αναλογία .

Από την Ισορροπία στην αναλογία λοιπόν….. ξεκινάμε .

“Ο πρόεδρος της Γαλλίας δεν ήταν παρών στην γέννηση του πρώτου του παιδιού με την Carla Brouni ,είχε έκτακτη συνάντηση με την Καγκελάριο της Γερμανίας Angela Merkel”.
Πόσες φορές ανάλογες ειδήσεις περνάνε στα ψιλά καθώς έχει περάσει στην αντίληψη της πλειοψηφία μας ότι τέτοιου είδους ψευτοδιλήμματα, έχουν ήδη απαντηθεί.
Ποιος δεν θα κατανοούσε άλλωστε την σοβαρότητα της στιγμής ,το έκτακτο της περίπτωσης, την ειδική περίσταση ,το εξαιρετικά σημαντικό γεγονός και τέλος αστάθμητους παράγοντες και καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης.
Έχουν αναλύσει κατά καιρούς, την σημασία του να έχουμε μια απόλυτη ισορροπία, μεταξύ της ζωής και της καριέρας μας ή απλά τον διαχωρισμό της προσωπικής με την επαγγελματική μας ζωή.
Ακούγεται από μόνο του ισορροπία τρόμου που εάν χάσεις την ισορροπία παραμένει ο τρόμος!
Ακούγεται επίσης εξίσου σχιζοφρενικό να ζεις ως split personality μεταξύ δύο κόσμων.
Τι είναι σωστό και λάθος για τον καθένα μας πρέπει να το επαναπροσδιορίζουμε συνεχώς.
Βασικές αρχές πάντοτε θα υπάρχουν, αλλά υποχρεούμαστε συνεχώς να προσαρμοζόμαστε σε μια καινούργια κατάσταση ;
Που είναι τα όρια της επαγγελματικής ζωής και που αρχίζει η άλλη ζωή…η «Κανονική».
«Όταν μπήκα στο τέλος της σχολικής εορτής, είπα αυθόρμητα στον διπλανό μου εάν τον ρωτήσει ο γιός μου πότε ήρθα, να πει ότι ήμουν εκεί σε όλη την παράσταση»
«Δεν θα είσαι στην γιορτή της κόρης σου για το συνέδριο της εταιρείας ;»
Μερικές καθημερινές ιστορίες, μας υπενθυμίζουν την ένταση και τις ενοχές που βιώνουμε.
Ο κάθε άνθρωπος έχει από την φύση του διαφορετικά κριτήρια ,μέτρα σύγκρισης και διαφορετικά βιώματα.
Ισορροπία 50% 50% και worklifebalance δεν υπάρχει .Απλά δεχτείτε το ως κάτι φυσιολογικό.
Φυσιολογικό επίσης είναι όσο αυξάνει η ευθύνη της θέσης σου να αυξάνονται οι επαγγελματικές υποχρεώσεις και εκεί να εισβάλουν καινούργιες θυσίες πέρα από τα στενά όρια του 9 πρωί με 5 το απόγευμα ή στην γκρίζα ζώνη μεταξύ καθημερινών και Σαββατοκύριακου.
Εκεί εάν η απόφαση του να προχωρήσεις σε τέτοιο επίπεδο έχει παρθεί συνειδητά και έχεις συναποφασίσει με τους οικείους σου τον νέο σου ρόλο, το κάνει αρκετά πιο εύκολο αλλά όχι εύκολο , ποτέ δεν ήταν.
Ποτέ άλλωστε δεν μπορούμε να προβλέψουμε τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις στο job description αλλά μπορεί σίγουρα να βοηθήσει η συγκατάβαση και η συναίνεση όταν προκύψει το έκτακτο γεγονός.
Ποτέ όμως το γεγονός δεν θα σβηστεί από την μνήμη .Κάποιος εκεί έξω κρατά έναν λογαριασμό. Να είστε σίγουροι πως κάθε φορά που η ζυγαριά γέρνει πότε στην μια και πότε στην άλλη μεριά κάποιος κρατά πρακτικά.
Σπάνια ή ίσως και ποτέ δεν θα βιώσουμε την απόλυτη ισορροπία. Η αναλογία είναι αυτό που μετρά πραγματικά στις σχέσεις μας.
Έστω ότι κάποιος θεωρεί ότι η σωστή για αυτόν αναλογία, είναι η παρακάτω:
Εργασία ή καριέρα 33%, 33% ξεκούραση ύπνος και 33% προσωπικός χρόνος .
Ποτέ δεν θα τηρήσει την παραπάνω αναλογία στο ακέραιο αλλά πάνω σε αυτή την αναλογία θα προσπαθήσει να ορίσει τις επιλογές του και θα κινηθεί αντίστοιχα.
Η ισορροπία στην αναλογία του είναι μόνο μία , κάθε φορά που ξεπερνά η μία ανάγκη την άλλη υποχρεούται να κρατά λογαριασμό και να εξοφλεί πάντοτε τα ελλείμματα του με το πλεόνασμα του.
Εάν χθες απουσίαζε από ένα σημαντικό οικογενειακό γεγονός θα πρέπει να θυσιάσει από τα υπόλοιπα δυο ένα μέρος τους, για να αναπληρώσει το κενό του τόσο προς τους άλλους όσο και προς τον ίδιο του τον εαυτό, αφού ο ίδιος έχει ορίσει την ιδανική αναλογία που τον κάνει ευτυχισμένο και ισορροπημένο.
Μην φοβάστε να πληρώσετε τον λογαριασμό για δύο βασικούς λόγους
Πρώτον κανείς δεν μας θέλει δίπλα του 24 ώρες, όσο καλοί επαγγελματίες , σύντροφοι ή καλοί φίλοι και εάν είμαστε.
Δεύτερον πάντοτε όταν ένα υπόλοιπο συσσωρεύεται είτε είναι αδύνατον να το εξυπηρετήσουμε είτε συχνά μας επιβάλλεται ένα πέναλτι.
Το πέναλτι τις περισσότερες φορές ανατρέπει το αποτέλεσμα όσο καλή προσπάθεια και εάν είχαμε κάνει, ή όσο συνεπής και εάν ήμασταν στο παρελθόν επίσης δεν παίζει κανένα ρόλο.
Κρατήστε λογαριασμό στην αναλογία της δικής σας ισορροπίας και πληρώστε αμέσως και όχι σε δόσεις .